‘Vuilprikken? Ehh ik geloof dat er wat mis is gegaan bij de planning’, stamel ik.  Ik zit tegenover John van de GVB die me uitlegt wat de bedoeling is vandaag. Het is geen geheim dat ik van verschillende uitdagingen houd. De ene dag kan er dan ook totaal anders uitzien dan de ander. Dat krijg je met iemand die niet zo goed kan kiezen, veel verschillende dingen leuk vindt en liefst met van alles tegelijk bezig is.

Nieuwsgierig steken wat mannen hun hoofd om het hoekje van het kantoor. Ik ben net binnengekomen in een bouwkeet in Amsterdam-Zuid Oost en kijk wat geschokt om me heen. “En dan vuil prikken, met de jongens mee de tram in en uit, de vuilniszakken staan daar. Je moet ook zorgen dat ze niet weglopen of dat ze er met de pet naar gooien” hoor ik John zeggen, terwijl in mijn hoofd de radartjes werken. ’Ehhhh..’ stamel ik weer. Nu iets resoluter; ‘ik geloof echt dat dit een vergissing is.’

Mijn hart ligt zowel in de journalistiek als in de zorg. Vandaar ook dat ik met veel plezier een aantal dagen per maand in de welzijnszorg werk via een uitzendbureau. Ik frummel wat aan mijn haar terwijl ik nadenk. Mijn normaal stugge haar voelt nog glad, gister werd het een uur geföhnd voor een fotoshoot. Inmiddels komt er iemand binnen en zegt; “Hier een bakkie koffie voor jou.”

Een van de jongens van de vuilnisploeg neemt me lachend in zich op terwijl hij het plastic bekertje voor me neerzet. De zwarte bretels staan strakgespannen om zijn dikke buik. “Ga jij met ons op pad. Leuk een keer met een meisje.” Ik adem eens diep in. Waar ben ik nou toch belandt, denk ik bij mezelf. Alle vezels in me staan op standje weerstand op het moment. John gaat verder: “De jongens gaan voor t eerst weer aan de slag na de vakantie. Het zou jammer zijn als je weer gaat, dan kunnen ze niet aan het werk.” Ik kijk naar John, en weer opzij naar het groepje mannen die met hun oranje hesjes al aan en met prikstokken in de hand buiten staan te drentelen. Ze draaien nog maar een sjekkie en kijken om beurten nieuwsgierig het raampje door terwijl ik in het kantoor van de bouwkeet van mijn koffie nip.

‘Okee John’, zeg ik uiteindelijk. “We gaan aan de slag.” Dan zakt de moed me onmiddellijk weer in de schoenen als ik het gele hesje aangereikt krijg. “Dit moet je aan want dan ben je herkenbaar als begeleider voor conducteurs en reizigers.” Daar gaan we dan. De tram in. Ik moet een groep van 6 mannen helpen bij het vuilprikken vandaag. Het is een fout van het uitzendbureau. Dit is niet het werk waar ik me voor op heb gegeven. Ik hou van werken. Maar dit zit me hoog. In een geel hesje met prikstok door Amsterdam, met allemaal ‘boefjes’ aan mijn zijde. Wat maakt het zo erg? Ik vraag het mezelf de hele ochtend af. Ik glimlach ongelukkig naar de passagiers in de tram. Ik heb veel baantjes gehad. Biertjes tappen, babyjuf op het kinderdagverblijf, hostess, gids, verslaggever, en gister was ik nog model. Het contrast met vandaag kan niet groter.

Als ik mijn vrienden maar niet tegenkom, denk ik gegeneerd. Ook dat kan nog. Dit traject neemt iedereen in de ochtend. Arrrgh. Ik puzzel door in mijn gedachten en bel mijn maatje op. “Moet je nou horen wat ik moet doen, roep ik hem toe door de telefoon. Hij snikt zowat van het lachen, ‘Wat heerlijk dit. Goed dat je het ff doorzet.’ zegt ie. Makkelijk lullen denk ik, hij staat niet in een geel hesje op het station. Het helpt wel wat dat we er even om hebben kunnen lachen. 

Dan schrik ik op uit gedachten als een van de mannen zegt; “Hee joh, Piet en Ali zijn er vandoor. Ze vinden niet dat er goed op ze gelet wordt dus ze zijn stiekem een bamischijf gaan halen. Ik barst in lachen uit. Welja joh. Maar het zorgt voor een omslag, ik denk “kom op Jolien, genoeg gepiekerd nu; aan de slag. Je hebt deze job aangenomen dan ga je je best doen ook!”  Het is toch ook lachen dat je het een dagje kunt ontdekken allemaal. Als de mannen terug zijn van de FEBO roep ik ze bij elkaar en hebben we teamoverleg. “We gaan Amsterdam ff opruimen, zo snel mogelijk. Prullenbakken leeg, kranten uit de tram, we prikken de troep van de vloer. We doen het zo snel als we kunnen en als we dan nog een half uur over hebben kunnen we genieten van de zon en trakteer ik op koffie van de Appie to Go.” De mannen grijnzen. “Leuk!”, zeggen ze. “Dat gaat anders nooit zo, zegt Ali”. “Klopt” zeg ik. “Jullie moesten eens weten. Vandaag is alles gewoon ff anders.” 

(namen zijn voor dit artikel veranderd)

(Visited 9 times, 1 visits today)

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *