Als ik deze uitspraak als klein meisje hoorde dacht ik vaak dat dit puur te maken had met dagelijkse pijntjes. Als kind kende ik pijn van vallen van een klimrek of mijn knie openhalen op het kunstgras met hockey. Later dacht ik dat het ging over je bos haren uitkammen, die in de klit zaten omdat die mooi moesten zitten, maar het kwam nooit dichtbij. Waarschijnlijk, zo dacht ik, ging het dan toch over oudere dames die hun huidplooien lieten verwijderen via een operatie. Het leek me een logisch verhaal. Toch leerde ik dat het anders zat toen ik model werd.

Toen ik op mijn 14e door de Kalverstraat in Amsterdam liep werd ik aangesproken door een modellenscout. Ze gaf me haar kaartje en vroeg me contact op te nemen met het modellenbureau waar ze voor werkte. Een week later zat ik met mijn moeder tegenover mijn zogeheten agent op een prachtig kantoor aan de Prinsengracht. Mijn boeker, een rasechte nicht was dol maar dan ook dol enthousisast.’

Er werden foto’s gemaakt en daar werd een kaart van gedrukt. Binnen de kortste tijd stond ik met mijn 14 jarige gezicht op een kaartje tussen de ‘echte modellen’ aan de wand van een heus modellenbureau in Amsterdam.

Toen de eerste shoots volgden ging er een wereld voor me open. Uren zat ik in de make-up. Dan weer was een een buitenlandse kapper overgevlogen om mijn haren te doen en ging het gesprek op de set de hele dag over wie welke shoot had geboekt, welke modellen populair waren, wat helemaal hét was op het moment en bij welke fotograaf je foto’s moest laten maken als je de volgende keer écht voor een grote shoot geboekt wilde worden. Omdat iedereen om me heen vaak veel ouder was dacht ik dat het een beetje een ‘grote mensen’ ding was, praten over ‘mooi’ en hoe je er precies naartoe werkt. Want gewoon van nature mooi zijn leek niet voldoende.

Ik zat daar, te luisteren en om me heen te kijken. Ik was onbevangen. Toevallig had ik daar, precies tegelijkertijd met die boeker, door die Kalverstraat gelopen en was ik model geworden. Ik vond het spannend maar twijfelde niet over mijn uiterlijk. Zij hadden me toch uitgekozen? Dan was het allemaal vast in orde.

Toen het ‘mazzelgevoel’ en de extase van de eerste shoots een beetje voorbij waren wilde ik meer.  Ik wilde die shoots waar over werd gepraat, ik wilde net zo mooi zijn als die andere meisjes. En dat hield in; hard werken en continú met je uiterlijk bezig zijn. Maar bij boekingen horen ook afwijzingen. En soms krijg je de reden te horen van de afwijzing. ‘Nee kind je was even wat te vol’, ‘je tanden te klein’, ‘je neus te groot’, ‘je haren te lang’, ‘je benen te dik’. Dat doet toch wat met je. Ik had het gevoel dat ik de regie over mijn eigen ‘gewoon mooi zijn’ verloren was. Het was altijd aan een ander of ik ‘mooi genoeg was’ om naar mijn werk te mogen gaan.

Ik begon mijn uiterlijk anders te bekijken. Ik was dan per ongeluk of bij toeval aan de wand met de mooie mensen terecht gekomen, nu was het tijd dat ik er ook iets voor ging doen. Ik ging op dieet en zei mijn hockeywedstrijden af als ik dagen daarna een shoot had, zodat ik geen schrammen op kon lopen. Ik lachte lief en werkte aan een zelfverzekerde uitstraling, ook als ik onzeker was. Ik kocht duurdere make up en deed mijn uiterste best tijdens shoots. Maar juist nu ik er zo mijn best voor deed werd ik er alleen maar onzekerder van en kwam een afwijzing harder aan.

Nu ben ik 32 en is mijn wereld veranderd. Ik ben journalist, hulpverlener én model. Ik ben blij met mijn leven en niet ontevreden over mijn uiterlijk. Op sommige dagen vind ik mezelf mooi en op anderen dagen foeilelijk. Door mijn gevarieerde werk ontmoet ik dagelijks de prachtigste mensen uit alle hoeken van de samenleving. En wat zijn ze vaak prachtig. En dat zit hem niet in hun schoonheid. Dat zit hem in het niet zo graag mooi willen ZIJN. Ze ZIJN het gewoon omdat ze doen wat ze doen en daarvan genieten. Een straatmuzikant, een moeder die van haar jonge grut staat te genieten in het park. De  lach van een opa als hij zijn kleinkind een dag op bezoek heeft, het verweerde gezicht van een junk die zijn leven een tweede kans heeft gegeven en nu voorlichting geeft op scholen, de fotograaf die met passie zijn plaatjes schiet.

Het is me zo verschrikkelijk duidelijk dat schoonheid hem niet zit in het hebben van het perfecte gebit, de stralendste haarkleur of de schoenen van het duurste merk. Natuurlijk baal ik ook weleens van een nieuwe rimpel of een vetrol maar ik laat mijn eigenwaarde er niet meer door van slag brengen. Wat ik nu belangrijk vind is dat ik me lekker voel. En niet Diemen Zuid Lekker, maar lekker in de vorm van alles erop en eraan. Mentaal en Fysiek. Dat doe ik door dure zaadjes door mijn yogurt te kieperen ’s morgens, een rits aan vitamine pillen te slikken, naar een kapper gaan die aandacht voor me heeft, ga ik naar heerlijke yoga lessen waar ik leer ademen tot mijn onderbuik en mediteer ik graag in groepjes of alleen omringd door kaarsjes en wierook. 

En wat ik een hele geruststellende gedachte vind; ‘als ik het naar mijn zin heb ben ik helemaal niet bezig met mooi zijn.’ Net als iedereen die het gewoon IS; ongeacht de idealen, ongeacht wat dan ook. Want als je goed voor jezelf zorgt en je bent een leuk mens voor jezelf en een ander zie je dat in de spiegel terug. Want voor wie ‘Mooi zijn’ als enige doel heeft, zal uiteindelijk alleen slechts pijn lijden.

(Visited 10 times, 1 visits today)

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *