“Moet je er niet even uit?”

“Tja” zucht ik. “Eigenlijk wel he?”

Ik heb mijn vriendin Dieuwer aan de andere kant van de telefoon. “Je klinkt een beetje gestresst. Wat dacht je van een dagje sauna dit weekend? Er is een leuke actie bij de Thermen in Soesterberg, we laten ons een dagje in de watten leggen en dan kan je lekker uitrusten.”

“Mag ik dan wel in mijn bikini?”, vraag ik. “Nee tuurlijk niet gekkie. Gewoon lekker in je blote foef.”

Een paar dagen later glibber ik om 12.10 de straat in. Een grote tas aan mijn stuur met handdoeken, badslippers en een badjas. Het heeft gesneeuwd en de straten zijn glad. Een jongetje in de straat bouwt een sneeuwpop met zijn vader van de verse sneeuw. Dan zie ik dat Dieuw al in de auto zit. Ik zou om 12 uur bij haar zijn maar heb de slechte eigenschap altijd beetje te laat te zijn. Vlug zet ik m’n fiets op slot. Als ik het portier opengooi roept ze; “halloooo ik heb de auto vast warm laten draaien, dan kunnen we meteen vertrekken!”

Dat vind ik altijd zo mooi aan haar. Ze zit vol met plannen en heeft energie voor tien. “Het wordt helemaal lekker Jolly”, gaat ze verder. “Ik heb gereserveerd met een lekkere massage erbij. Over een half uur lopen we buiten in onze blote billen door de sneeuw.” Ik probeer me te ontspannen maar ben nog erg druk in mijn kop. “Ontspannen”, denk ik. Deze dag is om te ontspannen. Net als vroeger de Romeinen deden in het badhuis. Lekker poedelen, beetje zwemmen, indutten en bijkletsen. Ik krijg er al een beetje zin in. Gewoon een dag even helemaal niks. De sauna is tot laat vanavond open dus tijd en vlijt doen niet langer mee. We gaan genieten van helemaal niks doen! Het is best lang geleden en ik moet bijna even wennen aan het idee.

“Hoe laat wilt u lunchen?” Dieuw en ik staan aan de receptie bij de Spa. “Eh als we trek krijgen?”, zeg ik. Daar neemt de dame achter de balie geen genoegen mee. “Sorry maar het is erg druk dus als u wilt lunchen is het prettig als u aangeeft hoe laat dat gaat zijn.”

“Ja dat weten we dus nog niet, we kijken wel gewoon goed?” proberen we weer. “Het spijt me dames maar we willen écht graag dat u even een tijdstip doorgeeft, dat moet ik aan de keuken doorgeven zodat ze weten waar ze op kunnen rekenen.” Ik kijk de dame ongelovig aan. Dit meent ze dus echt.

“Prima 3 uur”, zeg ik met een zucht. “Hartstikke fijn, dan noteer ik dat.” De dame glimlacht tevreden en geeft ons een foldertje mee. ‘Thermen Soesterberg : focus op sfeer en beleving.’ 

Bij de kluisjes kan ik niet kiezen wat ik mee wil nemen in mijn ‘spa-tas’. Ik sta te tobben. Boek mee of tijdschrift? Oordopjes voor muziek of stilte? Shampoo nu al mee of op het einde even halen..?  “Ben je klaar?” Dieuwer staat voor me in haar badjas met een handdoek onder haar arm. Ze wijst naar m’n mobiel in m’n hand. “Die gaat niet mee vandaag”, zegt ze opgeruimd. “Hup, lopen!”

Als we de klapdeuren naar de ‘oase van rust’ openduwen vallen we alle twee even stil. Overal waar je kijkt: mensen. Blote mensen. Het is zo ontzettend druk. We kijken elkaar aan en schieten in de lach. Het lijkt wel een festival. Een festival met blote mensen. In de hoek van het grote zwembad kleeft een stelletje aan elkaar. Verder drijft op elke vierkante meter een lichaam in het water. We wandelen langzaam langs het bad. Er hangen wat mensen onderuit op een ligstoel en op het muurtje links zitten vrouwen hun voeten in te masseren met badzout. We wandelen de volgende ruimte in waar een stel elkaars haren in staan te soppen onder de douche en rechts zitten wel 12 mensen in een bubbelbad dat meer geschikt is voor de helft van dat aantal.

We kijken elkaar weer aan. Gelukkig is Dieuwer wat moediger. “Douchen dan maar?” Zegt ze uitdagend, ik herken die lach. Ze kent me goed en weet precies wat ik nu voel. Oké, badjassen uit. Fuck, nergens een haakje. Ik hang mijn badjas over de handdoek van een andere bezoeker en zet mijn tas op de grond. Ik richt mijn pijlen op de douche. Er zijn er 2 naast elkaar vrij. Mooi. Lopen.

Als we onder de warme straal kruipen begin ik me te ontspannen. We kletsen over het weekend en lachen om onze ongemakkelijke start. De eerste minuut bloot is even wennen en daarna gaat het wel merk ik. Het festival van blote mensen is ook voor ons van start gegaan. Dan vang ik achter me iets op. “Even opschieten graag.” Een man van rond de 60 staat vlak achter ons. Ik draai weer naar Dieuw en kijk haar vragend aan. Ik zie bij haar ook een verbaasde blik. “Hoorde je me niet, ff opschieten er willen nog anderen douchen.” De man achter ons is nog iets dichter bij gekomen en staat nu op een halve meter van ons af. “Meneer er zijn aan de overkant ook douches, kunt u ons even laten dit is nogal onprettig”, zeg ik nog. Hij zwaait zijn korte armen omhoog en roept hard dat hem dat niks kan schelen. “Je hoort hier niet lang te douchen, dat zijn de regels en nu wegwezen.” De man is nogal zeker van zijn zaak en wij voelen ons niet meer prettig. We schieten net voor hij nog eens stap dichter bijzet richting de haakjes. Ik trek mijn natte badjas aan, die inmiddels op de grond lag. We kijken elkaar verbaasd aan.

We speuren wat om ons heen om te kijken of er een badmeester of opzichter in de buurt is. Twee mensen die het tafereel gade hebben geslagen vanuit het bubbelbad stappen op ons af. “Dat was super ongepast wat die man daar deed.” Gesteund door deze woorden melden we het incident eventjes bij de balie.

Dan zetten we ons er overheen. Het was een slechte start maar we gaan gewoon even een stukje verder kijken. Het is tijd voor ontspanning ten slotte. Op naar een kop koffie. In het restaurant ziet het zwart of eigenlijk wit van de badjassen. “Sjesus..” mompelt Dieuw. De banken, elk per vier gepositioneerd in vierkantjes staan zo dicht op elkaar dat ik, nadat we een kiertje vonden om plaats te nemen, knietje aan knietje zit met de man op de rechterbank naast me. Hij masseert de voeten van zijn vrouw die languit achteroverligt en zich verdiept in een Privé terwijl haar voeten op zijn schoot rusten. De serveerster grist zuchtend hier en daar een handdoek weg en hangt die demonstratief aan de haakjes. “Ik zeg het nou al de hele dag, geen handdoeken in het restaurant. Dat is voor de hygiene.” Zonder haar handen te wassen en verder te mopperen zet ze wel twee heerlijke koppen latte macchiato voor ons.

Over een kwartier is er een opgieting in 1 van de buitensauna’s. We wandelen erheen en sluiten aan in de rij. Als we naar binnen mogen lijkt het wel of de deuren van een NS spitstrein open zijn gegaan. Mensen beginnen te duwen en willen vijf rijen dik door 1 smal deurtje. Terwijl ik mijn badjas ophang en mijn badslippers uit trek voel ik de blote lijven langs me glibberen. Als ik de sauna binnenstap zie ik mensen zich op de laatste houten bankjes nestelen. Dieuwer en ik klauteren naar de laatste plaatsen bovenin. Warm daar maar het is Oké want we hebben mooi uitzicht op het water zo. Tot mijn grote schrik blijven de mensen binnenkomen. Iedereen moet inschikken en nóg meer inschikken. Net als in de trein om 8uur s ochtends of bij de bekendste DJ op een festival. Maar dan hebben we onze kleren aan. Nu zijn we allemaal bloot. Ik merk dat ik het benauwd krijg. De opgieting begint en er worden bakjes ijs met geuren over de hete kolen gegooid. En dan wordt er gewapperd. Het wordt bloedheet. Ontspannen denk ik.. maar ik kan geen kant uit. Ik moest in kleermakerszit gaan zitten want er moesten zoveel mensen bij dat ik mijn benen niet languit kon strekken. Een man naast me begint te puffen en terwijl de dame naast me haar armen optilt voel ik haar zweet op mijn benen spetteren. Ontspannen.. Denk aan leuke dingen. Ontspan. KKKSSSHHHHTTTT, klinkt het en een nieuwe schep ijs landt op de kolen. Dan dendert de volgende hittegolf op me af en voel ik mezelf een soort stoofmaaltijd in een heel klein Tupperware bakje. “Dan nu de Chinese limoengraspatchoulie met kaneeltonen” hoor ik de saunamedewerker nog zeggen. Het wordt licht in m’n hoofd. Al die mensen, hoe kom ik hieruit? Ik hap naar adem. “Pardon, sorry.. mag ik alstublieft heel even .. ja dank u. Excuus.. Dank u. Ik probeer me door de mensenmassa heen te wurmen. Kut, mijn handdoek glijdt af en terwijl ik die snel tussen de mensen tevoorschijn graai en een weg naar de deur probeer te vinden, begint het weer te duizelen. Net op tijd duw ik de deur open en plof ik neer op het bankje voor de sauna. De wolken stomen van me af. Heerlijk even alleen. Ik adem diep in en uit. Ik tuur het weiland in. Dan verschijnen de eerste mensen die achter me aan zijn gekomen en het blijkbaar ook te heet vonden. Pal voor mijn neus staan drie grote blote lijven. Waar ik zojuist nog weiland en sneeuw zag kijk ik nu recht aan tegen rosékleurige billen. Ik heb het te warm om me te ergeren. De mensen blijven de sauna uitkomen. De een na de ander met grote wolken om zich heen. Tien minuten later komt de medewerker die voor de opgieting zorgde enthousiast naar buiten. “Wauw 81 man binnen, mijn record!”

Hij heeft een schaaltje sinaasappelpartjes bij zich en legt uit dat het goed is om te koelen. Allemaal je handdoek af anders verzamel je bacteriën die je lichaam juist moeten verlaten. Nog voor hij klaar is met zijn verhaal is hij niet meer te zien. Tientallen mensen hebben zich om hem heen geschaard voor een partje van de sinaasappel. Een jongen tegenover me is in een ligstoel geploft en ligt wijdbeens uit te puffen. Zijn harige anus vol in mijn vizier. Dan staat de opgiet man voor mijn neus. “Gaat het een beetje? Jij was er als eerste uit, ging het niet meer? Wil je een sinaasappeltje?’ “Ja ik ben oké, beetje warm”, mompel ik. “Ik ga even nieuwe partjes halen, ja want het was zo snel op.” Hij verschijnt weer met een nieuwe schaal en opnieuw lijken mensen hun kans niet te willen missen op het uitzuigen van een stukje fruit. Net als hij me een partje wil aanreiken botst er iemand tegen hem op en valt er een stukje op de grond. Dat is zonde moet de dame voor me gedacht hebben en buigt in 1 klap naar voren om het op te rapen. Haar billen raken op een haar na mijn gezicht. Even weet ik niet of ik moet lachen of moet huilen maar mijn maag besluit en een kokhals met bijhorend geluid is het gevolg. De mensen kijken geschrokken om. Dieuwer giert t uit als ze de tranen van deze maagopspeling over mijn wangen ziet rollen.

“Ooooh Jolly, we gaan hier nooit meer heen goed?” belooft ze me. “Kom we gaan naar huis. Lekker een wijntje drinken en kijken of we kaarten kunnen scoren voor een leuk festival.”

[thb_gap height=”15″]
(Visited 6 times, 1 visits today)

1 Comment

  1. Elize 23rd February 2017 at 7:23 pm

    Super mooi geschreven!

    Reply

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *